STANDARDY OCHRONY DZIECI
W PARAFII MATKI BOŻEJ WSPOMOŻENIA WIERNYCH
W LUBLINIE
Kalinowszczyzna 3
Preambuła
Niniejszy dokument stanowi realizację obowiązku prawnego dotyczącego wprowadzenia we wszelkich instytucjach, w których przebywają dzieci, standardów ich ochrony przed krzywdzeniem [ustawa z dnia 28 lipca 2023 roku o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 poz. 1606)].
W związku z powyższym parafie i ośrodki duszpasterskie zobowiązane zostały do wprowadzenia obowiązujących w tym temacie standardów. Także nasze parafia wprowadza tzw. Standardy Ochrony Nieletnich, w tym dzieci, młodzieży, niepełnosprawnych.
Wszyscy posługujący w parafii, tj. duchowni, katecheci, pracownicy, wolontariusze, animatorzy grup, mają obowiązek odbyć szkolenie zapoznające z zasadami ochrony nieletnich i stosować je podczas wypełniania swoich obowiązków i zobowiązują się do przestrzegania zasad ochrony nieletnich.
Wszystkie te działania mają uwrażliwić przede wszystkim osoby dorosłe ale także samych nieletnich na szeroko rozumianą krzywdę. Mają zapewniać bezpieczne relacje pomiędzy dziećmi, młodzieżą a także w relacjach dziecko – dorosły, młodzież – dorosły, młodzież – dziecko. Mają uczulać na przejawy agresji zarówno fizycznej jak i psychicznej, na nierówne traktowanie. Mają także wzbudzać reakcję na wszelkie sygnały wysyłane przez dzieci i młodzież a mogące świadczyć także o przemocy w miejscach poza parafią. Wprowadzane standardy ochrony nieletnich w sposób szczególny mają też zapewniać ochronę w zakresie przestępstw seksualnych. Dodatkowo wprowadzone standardy mają służyć ochronie danych osobowych i ochronie wizerunku nieletnich, na określonych zasadach. Mają także chronić młode osoby przed cyberprzestępczością.
Parafia pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych opracowała standardy, aby służyły bezpieczeństwu dzieci i młodzieży. Parafia od lat tworzyła i stara się tworzyć bezpieczne i przyjazne środowisko działając na rzecz dzieci.
Wstęp do standardów
- Standardy ochrony dzieci to zasady, które mają przyczyniać się do tworzenia bezpiecznego środowiska w taki sposób, by każde dziecko mogło się czuć w parafii dobrze, było w niej akceptowane i szanowane. Standardy określają również sposób reagowania na krzywdę lub niestosowne zachowanie w parafii lub poza nią, a także wyznaczają sposób postępowania z osobą krzywdzoną i sprawcą.
- Każdy osoba w naszej parafii jest odpowiedzialna za tworzenie bezpiecznego środowiska: księża, pracownicy, wolontariusze, animatorzy, rodzice, młodzież i dzieci. Wszyscy razem starają się współpracować w trosce o dobro wspólne.
- W parafii wyznaczono osoby, które mają szczególną odpowiedzialność w zakresie ochrony dzieci i młodzieży przed krzywdzeniem: osoby zaufania – Bogusława Harden, adres mailowy: bharden@wp.pl; w sprawach ochrony nieletnich można też zgłaszać się do ks. proboszcza.
- Wszystkie działania powinny być podejmowane w trosce o dzieci i młodzież, zapewniać im poczucie bezpieczeństwa oraz wspomagać ich rozwój.
- W parafii organizowane są różne inicjatywy edukacyjne skierowane do pracowników, współpracowników, wolontariuszy, animatorów, rodziców, dzieci i młodzieży. Szkolenia i warsztaty dotyczą sposobów tworzenia bezpiecznego środowiska, ochrony przed krzywdzeniem i przeciwdziałania różnym formom przemocy.
- Niedopuszczalne jest stosowanie jakiejkolwiek formy przemocy (fizycznej, psychicznej czy seksualnej) przez pracowników, współpracowników parafii, wolontariuszy lub dzieci.
- Każdy sygnał świadczący o tym, że dziecko może doświadczać przemocy ze strony osoby dorosłej lub innego dziecka w parafii lub poza nią, jest zawsze bardzo poważnie traktowany przez pracowników parafii. Każda sytuacja jest odpowiednio badana, a podejmowane działania mają na celu jak najszybsze przerwanie krzywdzenia i udzielenie wsparcia osobie, która go doświadcza. Pracownicy parafii podejmują działania według zasad określonych w pełnej wersji standardów ochrony dzieci.
- Kiedy dzieje się coś niepokojącego, szczególnie wtedy, gdy dzieci i młodzież są krzywdzeni przez innych lub są świadkami krzywdy innej osoby, niezwłocznie powinni o sytuacji poinformować pracowników parafii/osobę zaufania.
- Szczególnie ważną częścią standardów są zasady bezpiecznych relacji między dorosłymi a dziećmi oraz między dziećmi. Mają one służyć tworzeniu bezpiecznego i przyjaznego środowiska w parafii. Pracownicy, wolontariusze, animatorzy będą zawsze reagować na przekraczanie i nierespektowanie przyjętych zasad.
- Podstawową zasadą jest równe traktowanie wszystkich dzieci. Godność każdej osoby jest w naszej parafii szanowana. Jednocześnie uwzględnia się wyjątkowość i indywidualność każdej osoby, co wymaga dostosowania metod i podejścia uwzględniającego jego potrzeby i sytuację życiową.
- Pracownicy, współpracownicy parafii, wolontariusze, animatorzy powinni reagować na niewłaściwe zachowania dziecka wobec samego siebie, rówieśników lub dorosłych, upominając go i stosując przyjęte w parafii środki dyscyplinujące. Jest to przejaw troski osób dorosłych o bezpieczeństwo i prawidłowy rozwój dzieci.
- Troska o bezpieczeństwo i dobre relacje dotyczy również Internetu i komunikacji drogą elektroniczną. Parafia dba o to, by dostęp do Internetu był bezpieczny, wprowadza rozwiązania ograniczające możliwość dostępu do treści szkodliwych. Ponadto pracownicy parafii reagują na niebezpieczne, szkodliwe i krzywdzące sytuacje dziejące się w przestrzeni internetowej. Dziecko zawsze może poprosić o pomoc, gdy on sam lub ktoś inny doświadcza krzywdzenia w sieci.
- Pracownicy parafii, współpracownicy, wolontariusze, animatorzy dbają o ochronę wizerunku dzieci i młodzieży. Rodzice decydują, czy wyrażają zgodę na publikację zdjęć i filmów prezentujących wizerunek ich dzieci. Podczas różnych wydarzeń związanych z życiem parafii są robione zdjęcia i nagrywane filmy, które mogą później być wykorzystane w mediach społecznościowych. Mogą być na nich obecni tylko ci, których rodzice wyrazili na to zgodę. Każde dziecko w momencie wykonywania zdjęć lub nagrań ma prawo powiedzieć, że nie chce, by jego wizerunek w materiałach z tego konkretnego wydarzenia był publikowany. Pracownicy szanują decyzję dziecka. Powyższa zasada nie dotyczy sytuacji, kiedy wizerunek osoby stanowi jedynie szczegół całości, takiej jak zgromadzenie, krajobraz lub impreza publiczna.
- Dzieci i młodzież powinny szanować prawo do prywatności rówieśników oraz dorosłych, dlatego nie mogą publikować w przestrzeni internetowej i w swoich mediach społecznościowych wizerunku innych osób bez jej wiedzy i zgody.
SŁOWNICZEK
Dziecko, małoletni – osoba poniżej 18 roku życia.
Proboszcz – kapłan, któremu powierzono dekretem sprawowanie opieki duszpasterskiej nad powierzoną wspólnotą pod władzą biskupa diecezjalnego.
Parafia – określona wspólnota wiernych, utworzona na sposób stały w Kościele partykularnym, nad którą pasterską pieczę, pod władzą biskupa diecezjalnego, powierza się proboszczowi jako jej własnemu pasterzowi.
Personel – duchowny, osoba zakonna lub inna osoba zatrudniona przez Kościół na podstawie umowy, podwykonawstwa, dobrowolnie lub nieodpłatnie.
Wiek bezwzględnej ochrony – wiek niższy niż wiek zgody. Czynność seksualna z osobą w wieku ochronnym jest czynem zabronionym (wykorzystaniem seksualnym), a osoba dopuszczająca się jej i lub doprowadzająca do niej podlega odpowiedzialności karnej. W Polsce obecnie wynosi 15 lat.
Dziecko wykorzystane seksualnie – każde dziecko w wieku bezwzględnej ochrony, jeśli osoba dojrzała seksualnie, czy to przez świadome działanie, czy też przez zaniedbywanie swoich społecznych obowiązków lub obowiązków wynikających ze specyficznej odpowiedzialności za dziecko, dopuszcza się zaangażowania dziecka w jakąkolwiek aktywność natury seksualnej, której intencją jest zaspokojenie osoby dorosłej (Standing Committee on Sexually Abused Children).
Opiekun – osoba sprawująca pieczę nad dzieckiem, uprawniona do reprezentacji dziecka oraz posiadająca władzę prawną do dbania o interesy osobiste i majątkowe innej osoby (rodzic, rodzic zastępczy lub osoba uprawniona przez rodzica).
Cyberprzemoc – wszelka przemoc z użyciem technologii informacyjnych i komunikacyjnych – komunikatorów, czatów, stron internetowych, mediów społecznościowych, blogów, SMS-ów, MMS-ów. Może mieć formę wulgarnych wiadomości, obraźliwych komentarzy (hejt, trolling), rozpowszechniania zdjęć ukazujących dziecko w niekorzystnym świetle, zastraszania, śledzenia (cyberstalking), ujawniania tajemnic (outing) itp.
Zespół ds. prewencji i jego praca
- a) osoba odpowiedzialna za standardy ochrony dzieci – osoba wyznaczona przez proboszcza
sprawująca nadzór nad prawidłowym stosowaniem standardów ochrony dzieci.
- b) osoba zaufana – osoba wyznaczona przez proboszcza, ciesząca się zaufaniem i odpowiednio
przygotowana, odpowiedzialna za przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach dotyczących
przemocy.
- c) osoba odpowiedzialna za interwencję – zarządca placówki (proboszcz) odpowiedzialny za
podejmowanie interwencji w przypadku zaistnienia przemocy.
Różne formy przemocy
a) uwikłanie – każda relacja, w której ktoś doświadcza strachu, lęku, poczucia winy, poczucia
krzywdy, frustracji, poniżenia, zniewolenia, zależności, dominacji, niemożności bycia sobą,
nieszczerości, braku autentyczności, przemocy emocjonalnej, fizycznej, seksualnej czy
b) nadużycie – postępowanie lub czyn niezgodny z przyjętymi normami postępowania, a
nadużywać oznacza użyć ponad miarę oraz wykorzystać coś w niewłaściwy sposób lub w
nadmiernym stopniu (Słownik Języka Polskiego).
c) nadużycie władzy – nadużycie stanowiska, funkcji lub obowiązku w celu wykorzystania innej
osoby. Może przybierać różne formy i obejmować sytuacje, w których dana osoba ma władzę
nad inną osobą na mocy swojego związku (np. pracodawca i pracownik, nauczyciel i uczeń,
trener i sportowiec, rodzic lub opiekun i dziecko, duchowny/osoba zakonna i parafianin) i
wykorzystuje tę władzę na swoją korzyść.
d) przemoc duchowa – odwoływanie się do przekonań religijnych i wiary osoby w celu
wyrządzenia jej szkody. Może mieć negatywny wpływ na duchowość osoby poszkodowanej,
zwłaszcza gdy dopuszcza się jej osoba posiadająca duchowy autorytet i zaufanie w Kościele.
e) przemoc domowa – jednorazowe lub powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie
naruszające prawa lub dobra osobiste osób, w szczególności narażające na niebezpieczeństwo
utraty życia lub zdrowia, naruszające godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym wolność
seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące
cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą (art. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu
przemocy w rodzinie).
f) zaniedbanie (wobec osoby dorosłej) – niezapewnienie przez opiekuna środków niezbędnych
do życia osobie, którą się opiekuje.
g) przemoc wobec osób starszych – pojedyncze lub powtarzające się działanie lub brak od-
powiedniego działania, mające miejsce w jakimkolwiek związku, w którym oczekuje się
zaufania, które powoduje krzywdę lub cierpienie starszej osoby.
h) przemoc emocjonalna (dorośli) – powszechna forma przemocy mająca miejsce w bliskich
związkach. Przemoc emocjonalna jest definiowana jako molestowanie, które ma miejsce, gdy
dana osoba jest poddawana zachowaniom lub działaniom mającym na celu jej kontrolowaniz zamiarem wyrządzenia jej krzywdy emocjonalnej lub strachu, poprzez manipulację, izolację
lub zastraszanie.
i) bullying – znęcanie, zastraszanie, prześladowanie werbalne, społeczne, a także fizyczne.
j) gaslighting – przemoc psychiczna polegająca na manipulowania drugą osobą w taki sposób,
że ofiara przemocy z czasem przestaje ufać swoim osądom, staje się zdezorientowana,
zalękniona i traci zaufanie do swojej pamięci czy percepcji. Jeśli manipulacja jest stosowana
stale i metodycznie, może w końcu doprowadzić do tego, że ofiara zacznie kwestionować
swoje zdrowie psychiczne. W ten sposób manipulator przejmuje nad nią całkowitą kontrolę.
k) grooming (wobec dorosłego) – zachowania mające na celu izolację osoby, uczynienie jej
zależną, skłonną do zaufania i bardziej podatną na agresywne zachowanie.
l) seksizm – uprzedzenie lub dyskryminacja ze względu na płeć.- m) seksualizacja – proces, w wyniku którego wartościowanie drugiej osoby oraz siebie
samego/siebie samej dokonywane jest przez pryzmat atrakcyjności seksualnej,
uprzedmiotowienie osoby pod względem seksualnym lub narzucanie seksualności w
niewłaściwy sposób (wg Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego). - n) cyberprzemoc – wszelka przemoc z użyciem technologii informacyjnych i komunikacyjnych –
komunikatorów, czatów, stron internetowych, mediów społecznościowych, blogów, SMS-ów,
MMS-ów. Może mieć formę wulgarnych wiadomości, obraźliwych komentarzy (hejt, trolling),
rozpowszechniania zdjęć ukazujących dziecko w niekorzystnym świetle, zastraszania,
śledzenia (cyberstalking), ujawniania tajemnic (outing) itp.
Formy przemocy wobec dziecka
- a) przemoc wobec dzieci – wszelkie formy złego traktowania fizycznego i/lub emocjonalnego,
wykorzystywania seksualnego, zaniedbania lub niedbałego traktowania, wyzysku
komercyjnego lub innego, skutkujące rzeczywistą lub potencjalną szkodą dla zdrowia,
przetrwania, rozwoju lub godności dziecka w kontekście relacji odpowiedzialności, zaufania
lub siły. Dzieli się powszechnie na pięć podtypów: przemoc fizyczna, znęcanie się
emocjonalne/psychiczne, zaniedbanie, narażenie na przemoc w rodzinie, wykorzystywanie
seksualne. W kontekście Kościoła katolickiego ważne jest także uznanie przemocy duchowej
za dodatkowy podtyp przemocy.
- b) przemoc fizyczna to przemoc, w wyniku której dziecko doznaje fizycznej krzywdy lub jest nią
potencjalnie zagrożone. Krzywda ta następuje w wyniku działania bądź zaniechania działania
ze strony rodzica lub innej osoby odpowiedzialnej za dziecko, lub której dziecko ufa, bądź
która ma nad nim władzę. Przemoc fizyczna wobec dziecka może być czynnością powtarzalną
lub jednorazową.
- c) przemoc psychiczna i emocjonalna to przewlekła, szkodliwa interakcja wobec dziecka,
obejmująca zarówno działania, jak i zaniechania. Zaliczamy do niej m.in. niedostępność
emocjonalną, zaniedbywanie emocjonalne, relację z dzieckiem opartą na wrogości,
obwinianiu, oczernianiu, odrzucaniu, nieodpowiednie rozwojowo lub niekonsekwentne
interakcje z dzieckiem, niedostrzeganie lub nieuznawanie indywidualności dziecka i jego
granic psychicznych.
- d) zaniedbywanie dziecka to chroniczne lub incydentalne niezaspokajanie jego podstawowych
potrzeb fizycznych/psychicznych i/lub nierespektowanie jego podstawowych praw,
powodujące zaburzenia jego zdrowia i/lub trudności w rozwoju. Do zaniedbywania dochodzi
w relacji dziecka z osobą, która jest zobowiązana do opieki, wychowania, troski i ochrony
dziecka.
- e) narażenie na przemoc w rodzinie – forma psychicznego znęcania się nad dzieckiem, w której
dziecko jest obecne – słyszy lub widzi – gdy inny członek rodziny doświadcza przemocy
fizycznej, psychicznej lub seksualnej albo widzi szkody wyrządzone osobom lub mieniu w
wyniku agresywnego zachowania członka rodziny.
- f) wykorzystywanie seksualne dziecka – wykorzystanie seksualne dziecka to włączanie dziecka
w aktywność seksualną, której nie jest ono w stanie w pełni zrozumieć i udzielić na nią
świadomej zgody i/lub na którą nie jest dojrzałe rozwojowo i nie może zgodzić się w ważny
prawnie sposób i/lub która jest niezgodna z normami prawnymi lub obyczajowymi danego
społeczeństwa. Z wykorzystaniem seksualnym mamy do czynienia, gdy taka aktywność
wystąpi między dzieckiem a dorosłym lub dzieckiem a innym dzieckiem, jeśli te osoby ze
względu na wiek bądź stopień rozwoju pozostają w relacji opieki, zależności, władzy. Celem
takiej aktywności jest zaspokojenie potrzeb innej osoby (World Health Organization).
Obejmuje zachowania z kontaktem fizycznym (w tym penetracyjne) oraz bez kontaktu
fizycznego, może wtedy przybrać formę seksualizacji, robienia zdjęć lub filmów wideo
przedstawiających dzieci o charakterze jednoznacznie seksualnym, zmuszania dzieci do
oglądania czynności seksualnych lub wzięcia w nich udziału lub zmuszania dzieci do
uprawiania seksu lub angażowania się w czynności seksualne z innymi dziećmi lub dorosłymi.
Obejmuje również wyzyskiwanie seksualne dzieci, czyli czerpanie zysku np. z pornografii z
udziałem dzieci lub prostytucji dziecięcej.
- g) grooming (wobec dziecka) – zachowania, których celem jest przygotowanie dziecka do
wykorzystywania seksualnego. Obejmuje nawiązanie szczególnej relacji z dzieckiem, często
również warunkowanie rodziców i innych dorosłych oraz osłabienie ich czujności, aby myśleli,
że relacja z dzieckiem jest normalna i pozytywna.
- h) przemoc rówieśnicza (agresja rówieśnicza, bullying) – występuje, gdy dziecko doświadcza
różnych form przemocy ze strony rówieśników, bezpośrednio lub z użyciem technologii
komunikacyjnych. Ma miejsce wtedy, gdy działanie ma na celu wyrządzenie komuś przykrości
lub krzywdy (intencjonalność), ma charakter systematyczny (powtarzalność), a ofiara jest
słabsza od sprawcy bądź grupy sprawców. Obejmuje przemoc werbalną (np. przezywanie,
dogadywanie, ośmieszanie), relacyjną (np. wykluczenie z grupy, ignorowanie, nastawianie
innych przeciwko osobie), fizyczną (np. pobicie, kopanie, popychanie, szarpanie), materialną
(np. kradzież, niszczenie przedmiotów) oraz elektroniczną (złośliwy SMS lub e-mail, wpis w
mediach społecznościowych, umieszczanie w Internecie zdjęć lub filmów ośmieszających
ofiarę), a także przemoc podczas randki ze strony chłopaka/dziewczyny.
STANDARD 1
STWORZENIE I ZACHOWANIE BEZPIECZNYCH RELACJI
STWORZENIE STANDARDÓW
- Standardy ochrony są dostępne w parafii i podane są do publicznej wiadomości
(na stronie internetowej, w gablocie – wersja skrócona, w kancelarii parafialnej).
- Do obowiązków proboszcza należy wdrażanie w życie standardów ochrony małoletnich.
ZACHOWANIE BEZPIECZNYCH RELACJI
- Zasady bezpiecznych relacji pracowników parafii z dziećmi
W standardach ochrony dzieci znajduje się szczegółowy kodeks zachowań, który powinien być
respektowany przez wszystkich pracowników parafii. Poniżej zamieszczamy streszczenie
najważniejszych zasad obowiązujących osoby dorosłe pracujące w parafii:
- a) Pracownicy parafii podejmują działania dla dobra dzieci i w ich najlepszym interesie.
- b) Każde dziecko jest traktowane z szacunkiem, uwzględnia się jego godność, prawo do
prywatności, a także indywidualne potrzeby, zdolności i sytuację życiową.
- c) Indywidualne podejście nie może oznaczać niesprawiedliwego faworyzowania wybranego
dziecka.
- d) Pracownicy dbają o tworzenie odpowiednich relacji z dziećmi, właściwych dla osób dorosłych,
opartych na szacunku, zaufaniu i respektowaniu odpowiednich granic w komunikacji i
kontakcie fizycznym.
- e) Niedopuszczalne jest stosowanie przemocy w jakiejkolwiek formie.
- f) Niedopuszczalne jest nawiązywanie z dziećmi i młodzieżą jakichkolwiek relacji o charakterze
seksualnym czy romantycznym.
- g) Niedopuszczalne jest utrwalanie wizerunku dzieci dla celów prywatnych.
- h) Każdy kontakt z dziećmi jest jawny i wynika z realizacji zadań i działań prowadzonych na rzecz
parafii. Pracownicy nie mogą utrzymywać relacji prywatnych z dziećmi (poza sytuacjami, gdy
kontakty poza parafią wynikają z innych przyczyn – np. pracownik jest członkiem rodziny bądź
znajomym rodziny dziecka).
W sytuacji, gdy dorośli nie stosują się do przyjętych zasad, świadek takiego zachowania może zgłosić
sprawę do osoby przyjmującej zgłoszenia, innego pracownika parafii, którego darzy zaufaniem, lub
bezpośrednio do proboszcza.
- Zasady bezpiecznych relacji między dziećmi
Parafia jest miejscem zapewniającym bezpieczeństwo dzieciom także w grupie rówieśniczej. Kierując
się wartościami wypływającymi z Ewangelii, staramy się wpoić naszym parafianom postawę szacunku
wobec każdego człowieka – dzieci i dorosłych. Pragniemy, by w relacjach międzyludzkich bliska była
im ewangeliczna zasada: „Wszystko więc, co chcielibyście, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie”
(Mt 7,12a).
Zasady bezpiecznych relacji między dziećmi poznali wszyscy pracownicy i współpracownicy parafii,
dzięki czemu mogą oni umiejętnie i adekwatnie do zaistniałej sytuacji reagować na każde niewłaściwe
zachowanie czy przemoc. Również dzieci powinny przestrzegać poniższego kodeksu podczas spotkań
w parafii i poza nią, w kontakcie bez- pośrednim i wirtualnym.
Kodeks zachowań został opracowany z udziałem dzieci. Ewaluacja i weryfikacja zasad bezpiecznych
relacji pomiędzy dziećmi odbywać się będzie co dwa lata, a także po każdej sytuacji kryzysowej, jeśli w
parafii podjęta zostanie interwencja z powodu krzywdzenia rówieśniczego. Zmiana treści zasad
bezpiecznych relacji między dziećmi jest możliwa w każdym momencie na ich wniosek i z ich
udziałem:
- Równe traktowanie i szacunek dla każdej osoby
- a) Traktuj innych tak, jak chcesz, aby inni traktowali Ciebie.
- b) Pamiętaj, że każda osoba jest kimś wyjątkowym i szczególnie obdarowanym przez Boga.
Należą się jej szacunek i troska o jej dobro.
- c) Bądź tolerancyjny – szanuj odmienny wygląd, przekonania, poglądy i cechy
koleżanek/kolegów.
- d) Pamiętaj, że przez różnorodność wzajemnie się ubogacamy.
- e) Masz prawo do zabawy i relacji z każdym dzieckiem, ale pamiętaj, że nie zawsze inne dziecko
ma chęć do kontaktu z Tobą w danym momencie. Uszanuj to.
- f) Zachowaj otwartość i bądź wrażliwy na wszystkie osoby, nawet jeśli nie należą do grona
Twoich najbliższych przyjaciół. Nie wykluczaj ich ze wspólnych działań, rozmów i szkolnych
aktywności.
- Zasady komunikacji między dziećmi
- a) Zachowuj życzliwość i szacunek wobec koleżanek/kolegów.
- b) Pamiętaj, że każdy ma prawo do wyrażania swojego zdania, myśli i przekonań, o ile nie
naruszają one dobra innych osób.
- c) Słuchaj innych, gdy mówią. Nie przerywaj innym, gdy się wypowiadają.
- d) Zachowuj kulturę słowa w każdej sytuacji.
- e) Stosuj formy grzecznościowe.
- f) Pytaj o zgodę na kontakt fizyczny (przytulenie, pogłaskanie).
- Szacunek dla cudzej własności, prywatności i przestrzeni
- a) Szanuj rzeczy osobiste i mienie innych osób.
- b) Zapytaj, jeśli chcesz pożyczyć od kogoś jakąś rzecz.
- c) Nie przeglądaj prywatnych rzeczy innych osób bez ich Każdy ma prawo do prywatności.
- d) Nie rób zdjęć, nie nagrywaj ani nie rozpowszechniaj wizerunku kolegów/koleżanek i innych
osób bez ich wyraźnej zgody.
- e) Pamiętaj, że każdy ma prawo do przestrzeni osobistej. Jeśli inna osoba potrzebuje chwili
samotności, uszanuj to. Naruszanie tej przestrzeni może rodzić konflikty.
- Zakaz stosowania przemocy w jakiejkolwiek formie
- a) Nie stwarzaj sytuacji, w których ktoś czułby się celowo pomijany, izolowany.
- b) Nie stosuj przemocy szturchanie, popychanie, kopanie czy siłowe przy- trzymywanie
kolegi/koleżanki naruszają jego/jej integralność fizyczną.
- c) Szanuj przestrzeń intymną kolegów/koleżanek. Nigdy nie dotykaj ich w sposób, który może
być uznany za nieprzyzwoity lub niestosowny.
- d) Nie wyśmiewaj, nie obgaduj, nie ośmieszaj, nie zawstydzaj, nie upokarzaj, nie lekceważ i nie
obrażaj kolegów/koleżanek.
- e) Nie wypowiadaj się w sposób obraźliwy o rodzicach kolegów/koleżanek.
- f) Nie zwracaj się w sposób wulgarny do innych.
- g) Pamiętaj, że żarty są wtedy żartami, kiedy nikt z ich powodu nie cierpi. Jeśli tak jest,
natychmiast zakończ taką zabawę słowną.
- h) Nie narażaj siebie i innych uczniów na sytuacje zagrażające życiu i zdrowiu fizycznemu czy
psychicznemu.
- i) Nie wyrażaj negatywnych, prześmiewczych komentarzy na temat zachowania, pracy, wyglądu
kolegów/koleżanek.
- j) Nie zabieraj rzeczy należących do innych bez ich zgody.
- Szacunek w kontaktach internetowych i zakaz cyberprzemocy
- a) Szanuj innych i traktuj ich tak, jak chcesz, by traktowali Ciebie – dotyczy to wszystkich typów
Twojej aktywności w Po drugiej stronie ekranu jest drugi człowiek.
- b) Pamiętaj, że cyberprzemoc często zaczyna się od dw. „niewinnych żartów”. Nie każdy ma takie
samo poczucie humoru. Uważaj na to, co piszesz i co publikujesz, w Internecie nic nie ginie. W
świecie wirtualnym łatwo poruszyć lawinę wzajemnych niechęci, co może doprowadzić do
konkretnej formy przemocy.
- c) Nie udostępniaj kontaktów do innych osób (telefonicznych, mailowych) bez ich zgody.
- d) Dbaj o swój oraz innych wizerunek w sieci – nie publikuj wrażliwych danych, powierzonych ci
informacji oraz zdjęć i filmów ośmieszających innych. Szanuj ich prywatność.
- e) Chroń intymność swoją i innych. Nie wysyłaj i nie udostępniaj zdjęć lub filmów, które by ją
naruszały.
- f) Sprzeciwiaj się hejtowi, sam nie publikuj obrażających i agresywnych komentarzy oraz reaguj,
gdy zauważysz, że ktoś jest poniżany w Nie przesyłaj dalej ośmieszających wiadomości. Zgłoś
takie działania odpowiednim osobom.
- g) Nie prowokuj innych do niepotrzebnych, nieuzasadnionych kłótni. Trolling, świadome
poniżanie, nękanie i zaczepki są zachowaniami niedopuszczalnymi.
- h) Nie wykluczaj swoich rówieśników z grup w mediach społecznościowych z powodu swoich
prywatnych niechęci.
- i) Nie podszywaj się w Internecie pod inne osoby. Takie zachowanie w cyberprzestrzeni jest
kradzieżą tożsamości. To jest przestępstwo.
- j) Jeżeli zauważysz, że ktoś nie wylogował się ze swojego konta, nie wykorzystuj tej sytuacji do
działań, które przyniosłyby mu szkodę, ale życzliwie poinformuj go o jego nieuwadze.
- k) Pamiętaj, że groźby, pomówienia, nawoływanie do nienawiści, prześladowanie, ośmieszanie
w cyberprzestrzeni także są karalne. Twoje działania w sieci nie są anonimowe.
- Sposoby pokojowego rozwiązywania konfliktów
- a) Wycisz się, uspokój, zatrzymaj niepotrzebną kłótnię, zanim stracisz nad sobą kontrolę.
Zastanów się, co chcesz osiągnąć. Jeśli to możliwe, podejmij spokojną rozmowę z drugą
stroną.
- b) Umów się na rozmowę w bardziej stosownych warunkach, w ten sposób zyskasz czas na
konstruktywny dialog.
- c) Powiedz, co według Ciebie jest problemem, co przyczyną nieporozumienia, czego oczekujesz.
- d) Słuchaj drugiej Dopytaj o jej odczucia i oczekiwania. Podsumuj to, co usłyszałaś/usłyszałeś dla
upewnienia się, czy dobrze zrozumiałeś/zrozumiałaś jej komunikat.
- e) Upewnij się, że Twój rozmówca powiedział wszystko odnośnie do swoich odczuć.
- f) Wspólnie wymyślcie rozwiązanie satysfakcjonujące obie strony.
- g) Jeśli nie uda się Wam dojść do porozumienia, poproś o pomoc osobę dorosłą, aktualnego
opiekuna grupy. Porozmawiaj o tym z Twoimi rodzicami. Nie rozwiązuj konfliktu samodzielnie.
Nie bądź obojętny, gdy komuś dzieje się Zawsze poinformuj o tym osobę dorosłą.
STANDARD 2
OBOWIĄZKI PROBOSZCZA, PRACOWNIKÓW
OBOWIĄZKI PROBOSZCZA
- Przed nawiązaniem z osobą stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do innej
działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem
porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych
zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi, pracodawca lub inny organizator
takiej działalności organizator uzyskuje informacje czy dana osoba nie figuruje w Rejestrze, w
stosunku do których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu
seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze.
- W przypadku osób mających krótkotrwały kontakt z dziećmi na terenie parafii uzyskano
oświadczenie o braku wpisu w takim Rejestrze.
- Przed nawiązaniem stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do działalności (np.
wolontariackiej) związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, świadczeniem porad
psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych
zainteresowań przez dzieci, lub z opieką nad nimi proboszcz uzyskuje od tej osoby informacji z
Krajowego Rejestru Karnego w zakresie przestępstw określonych w rozdz. XIX k.k.
(przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu) i XXV k.k. (przestępstwa przeciwko wolności
seksualnej i obyczajowości) oraz w zakresie art. 189a k.k. (handel ludźmi), art. 207 k.k.
(znęcanie się nad osobą najbliższą lub pozostającą w stosunku zależności) oraz przestępstw z
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
- Osobą odpowiedzialną bezpośrednio za interwencję w przypadku zaistnienia przemocy jest
zarządca placówki, w tym wypadku proboszcz parafii. Powinien czynić to we współpracy z
kompetentnymi osobami.
- Wszelka działalność dotycząca ochrony oraz interwencji i pomocy musi być dokumentowana.
Wpisów w rejestrze zdarzeń dokonują osoby bezpośrednio zaangażowane w daną aktywność,
ale za bezpieczne przechowywanie notatek odpowiedzialny jest proboszcz. Rejestr prowadzi
się zgodnie z zasadami ochrony danych wrażliwych.
OBOWIĄZKI PRACOWNIKÓW
Wszyscy zaangażowani w działalność parafii powinni
- czuwać nad własną dojrzałością emocjonalną, psychiczną, duchową;
- starać się o dobór żywo wierzących, rzetelnych, zweryfikowanych
i odpowiednio przeszkolonych osób do pełnienia funkcji animatorów, wychowawców itd.;
- wspierać dzieci w ich rozwoju ku dojrzałości;
- dbać o respektowanie zasad kultury (wobec dzieci i między nimi);
- czuwać nad równym traktowaniem wszystkich dzieci, z uwzględnieniem ich szczególnych
potrzeb i osobistych uwarunkowań;
- dbać o przestrzeganie prawa do nienaruszalności cielesnej i prywatności;
- organizować działania duszpasterskie w miejscach bezpiecznych;
- utrzymywać możliwie żywy i transparentny kontakt z rodzicami dzieci;
- dbać o przestrzeganie zasad prywatności i ochrony wizerunku oraz danych osobowych dzieci.
STANDARD 3
SPOSÓB REAGOWANIA NA OSKARŻENIA LUB NIEWŁAŚCIWE ZACHOWANIA
- W przypadkach przemocy fizycznej bądź seksualnej wobec małoletniego, gdy sprawcą jest
osoba dorosła lub dziecko, należy zgłosić ten fakt zgodnie z prawem do organów ścigania lub/
oraz do delegata właściwej instytucji kościelnej.
- Gdy sprawa dotyczy niewłaściwego wobec małoletnich zachowania osób świeckich
zatrudnionych w parafii bądź wolontariuszy, sprawę należy zbadać i podjąć adekwatne kroki w
zależności od tego, czego dotyczyło to zachowanie. Każdorazowo należy podjąć z tą osobą
rozmowę i jeśli zajdzie taka potrzeba, to okresowo lub stale wycofać ją z posługi w parafii.
- Jeśli niewłaściwe zachowanie dotyczy dziecka, należy o tym zawiadomić jego rodziców i wraz
z nimi podjąć odpowiednie działania.
- Jeśli sprawa dotyczy niewłaściwych zachowań dzieci wobec siebie nawzajem, należy
niezwłocznie zawiadomić rodziców dzieci i wraz z nimi podjąć odpowiednie działania.
- Osoba odpowiedzialna za przyjmowanie zgłoszeń współpracuje z proboszczem i delegatem
diecezjalnym.
- Każda informacja o niewłaściwym zachowaniu powinna być traktowana poważnie, gdyż jest
działaniem prewencyjnym.
- Jeśli jakakolwiek osoba dorosła zaangażowana w pracę duszpasterską w parafii dowie się od
dziecka, że doświadcza ono przemocy, powinna pamiętać o art. 304 k.p.k. mówiącym, że
każdy, kto dowie się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek
zawiadomić o tym prokuratora lub policję.
STANDARD 4
ZAPEWNIENIE OPIEKI I WSPARCIA MAŁOLETNIEMU PO UJAWNIENIU KRZYWDZENIA
- Małoletni, który mówi o doświadczanej przez siebie krzywdzie, powinien zostać przyjęty z
szacunkiem i uważnie wysłuchany.
- Skrzywdzony małoletni, jego rodzice i opiekunowie prawni powinni otrzymać informację o
możliwych formach pomocy, z której mogą skorzystać na terenie parafii lub poza nią. Osoby
poszkodowane nie powinny być obarczane kosztami udzielanej im pomocy.
- Troska duszpasterska wobec skrzywdzonego małoletniego i jego bliskich polega m.in. na
życzliwym wysłuchaniu i pomocy w odbudowaniu jej więzi z Bogiem i zaufania do Kościoła.
Organizowana jest w porozumieniu z diecezjalnym duszpasterzem ds. pomocy duchowej
osobom skrzywdzonym.
- Jeśli skrzywdzony małoletni należał do jakiejś grupy parafialnej, również inni uczestnicy tej
grupy powinni otrzymać pomoc duszpasterską i psychologiczną.
- Parafianie powinni być we właściwy sposób poinformowani o tym, co się wydarzyło, oraz
otrzymać stosowną pomoc. Należy przy tym zachować zasadę ochrony dobrego imienia
wszystkich zaangażowanych w wydarzenia.
- Jeśli zgłoszenie dotyczy przestępstwa określonego w prawie karnymi/lub kanonicznym, osoba
przyjmująca zgłoszenie postępuje zgodnie z procedurami państwowymi i/lub zawartymi w
Wytycznych KEP.
- Jeśli zgłoszenie dotyczy innej krzywdy czy niewłaściwego zachowania, osoba zgłaszająca
otrzymuje informację o podjętych w sprawie krokach.
- Wszelkie działania i uzyskane informacje objęte są zasadą poufności, ale osoby skrzywdzonej
nie wolno zobowiązywać do zachowania tajemnicy.
- W sytuacji, gdy osobą podejrzaną lub oskarżoną jest kapłan lub osoba konsekrowana, należy
zastosować się do wskazań uzyskanych od biskupa miejsca lub przełożonych. Wobec takiej
osoby powzięte zostają kroki przewidziane przez Wytyczne KEP.
- Gdy osobą podejrzaną lub oskarżoną jest świecki pracownik lub wolontariusz parafialny,
należy odsunąć taką osobę od podejmowanej pracy związanej z kontaktem z dziećmi na czas
wyjaśnienia sprawy lub do czasu decyzji prokuratury oraz objąć ją stosowną opieką
(psychologiczną, duszpasterską).
STANDARD 5
ZASADY CHRONIĄCE W OBSZARZE PARAFIALNYM
Zasady chroniące w kontakcie bezpośrednim
- Wszystkie spotkania z dziećmi na terenie parafii powinny być organizowane w miejscach
oficjalnych, ogólnodostępnych i do tego przygotowanych.
- Nie można przebywać z dzieckiem sam na sam w warunkach odizolowanych. Jeżeli dobro
dziecka wymaga indywidualnego spotkania, nie może się ono odbywać w sekrecie (zalecane
powiadomienie rodziców lub proboszcza) i w warunkach odizolowanych. Osoba
przeprowadzająca spotkanie powinna zatroszczyć się o transparentność (np. przeszklone lub
uchylone drzwi pomieszczenia, które nie mogą być zamknięte na klucz, obecność innych osób
w bezpośrednim pobliżu, powiadomienie innych osób o spotkaniu itp.). Indywidualnych
spotkań z dziećmi nie wolno w nieroztropny sposób mnożyć ani przedłużać. Spotkania takie
nie powinny odbywać się w późnych godzinach wieczornych (po godz. 20.00 lub nocą).
- Dzieci nie mogą przebywać w parafialnych pomieszczeniach mieszkalnych bez opieki rodzica
lub opiekuna prawnego. Nie powinny też towarzyszyć duszpasterzom
w miejscach lub w sprawach niezwiązanych ze sprawowaniem posługi lub formacją.
- Dzieci powinny zawsze pozostawać pod opieką osoby dorosłej. Podczas pełnienia funkcji
wychowawczych opiekunowie nie mogą pozostawać pod wpływem alkoholu lub substancji
psychoaktywnych ani przyjmować ich w obecności dzieci.
- Dzieci na terenie parafii nie mogą przebywać pod wyłączną opieką innego dziecka, chyba że
inaczej stanowią regulaminy stowarzyszeń i ruchów duszpasterstwa poza parafialnego, w tym
wypadku stosuje się standardy opracowane przez te grupy. Osoby te powinny być
odpowiednio uformowane, przygotowane i pełnić posługę pod okiem dorosłych.
- Jeśli spotkania formacyjne, np. przygotowanie do bierzmowania, odbywają się
w domach wybranych rodzin, również muszą być przeprowadzane w grupie, nigdy
indywidualnie.
- Zakazuje się przewożenia dzieci prywatnymi samochodami, zwłaszcza w pojedynkę, bez
wiedzy i wyraźnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych.
- Niestosowne jest skracanie dystansu przez przechodzenie na „ty” osoby dorosłej
z dzieckiem.
- W prywatne życie dziecka wolno ingerować tylko w takim wymiarze, w jakim wymaga tego
konkretny problem.
- W przypadku konieczności podjęcia rozmów na temat seksualności należy wykazać się
delikatnością i roztropnie rozeznać, czy takiej rozmowy nie powinien przeprowadzić
specjalista.
- W obecności dzieci nie wolno wypowiadać treści i żartów o podtekście seksualnym.
Zabronione jest prezentowanie dzieciom treści obscenicznych, erotycznych, pornograficznych
lub mających podtekst seksualny, zawierających sceny brutalnej przemocy bądź
nieodpowiednich do wieku i wrażliwości odbiorców w jakikolwiek sposób i za pomocą
jakiegokolwiek urządzenia.
- Niedozwolone jest stosowanie przemocy fizycznej oraz psychicznej, takiej jak: poniżanie,
upokarzanie, ośmieszanie, dokuczanie, szykanowane, znęcanie się itp., zarówno w
bezpośrednich kontaktach, jak i za pośrednictwem mediów społecznościowych.
- Każdy przypadek przemocy fizycznej, psychicznej (emocjonalnej) czy seksualnej pomiędzy
dziećmi wymaga natychmiastowej reakcji ze strony opiekunów.
- Nie wolno dotykać dzieci wbrew ich woli ani w sposób nieadekwatny do relacji
duszpasterskich lub wychowawczych.
Zasady ochrony dotyczące wyjazdów
- Zachęca się do pełnej transparentności w organizowaniu spotkań z dziećmi.
Na początku roku formacyjnego w parafii należy:
- zapoznać rodziców lub opiekunów prawnych dzieci z harmonogramem prowadzonych
spotkań;
- zadbać o wyrażenie przez nich zgody w formie pisemnej na udział
w spotkaniach;
- ustalić zasady odbioru dzieci;
- ustalić zasady komunikacji elektronicznej z dziećmi.
- Wszystkie formy zorganizowanego czasu, a w sposób szczególny wypoczynku dzieci powinny
być realizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
- Na wyjazdy grupowe należy uzyskać pisemną zgodę rodziców lub opiekunów prawnych, po
uprzednim zapoznaniu ich z ramowym planem działania i zasadami jego organizacji
(regulaminem). Podczas wyjazdu rodzice lub opiekunowie prawni mają prawo do kontaktu ze
swoim dzieckiem oraz z jego opiekunem.
- Podczas wyjazdów parafialnych opiekunowie nie powinni nocować w tym samym
pomieszczeniu co podopieczni. W sytuacji szczególnej, wymagającej od opiekuna pozostania
w nocy w pomieszczeniu z wychowankiem, powinien on o tym fakcie zawiadomić inną osobę
dorosłą, kierownika wyjazdu oraz, jeśli to możliwe, rodzica lub opiekuna prawnego
wychowanka. Jeśli wyjazd przewiduje noclegi zbiorowe, organizator zawiera informację na
ten temat w regulaminie. Szczególnie zadbać należy o ochronę dzieci w toaletach, łazienkach,
przebieralniach czy szatniach.
Zasady ochrony dotyczące kontaktów przez media oraz udostępniania z Internetu
- Jeśli zachodzi konieczność kontaktu z dzieckiem w środowisku cyfrowym, dozwolonym
środkiem jest służbowy komunikator lub służbowy e-mail. Nie należy wysyłać żadnych
wiadomości do osób małoletnich po godz. 22.00. Wyjątek stanowi sytuacja, w której, za
zgodą rodziców lub opiekunów prawnych, wysyłana jest wiadomość adresowana do grupy
osób.
- Parafie, które zapewniają dzieciom dostęp do Internetu, powinny wdrożyć środki
bezpieczeństwa uniemożliwiające dostęp do treści stanowiących zagrożenie dla ich
prawidłowego rozwoju. Na urządzeniach umożliwiających dostęp do Internetu powinno być
zainstalowane i aktualizowane oprogramowanie filtrujące treści, zaś korzystanie z Internetu
powinno być monitorowane przez wyznaczoną osobę przynajmniej w sposób umożliwiający
ustalenie, kto, kiedy i z jakich treści korzystał (np. indywidualne konta dla wszystkich
użytkowników). Szczegółowe zasady korzystania z Internetu powinny być zawarte w
stosownym regulaminie.
Inne zasady
- Sakrament pokuty i pojednania, a także spotkania związane z modlitwą lub towarzyszeniem
duchowym powinny odbywać się w miejscach do tego wyznaczonych (konfesjonał lub miejsce
osobne, ale widoczne). Jeśli nie można zachować tej zasady (np. w czasie wakacji, pielgrzymki
czy przy spowiedzi osoby chorej czy z niepełnosprawnością), należy zadbać o to, by
spowiednik i penitent byli dostępni (drzwi pomieszczenia nie mogą być zamknięte na klucz)
lub widoczni dla innych osób (np. przeszklenia w drzwiach, uchylone drzwi do pomieszczenia).
- Do udziału w wizytach duszpasterskich (kolęda) należy zapraszać tylko takie osoby (służba
liturgiczną, organista, zakrystianin, kościelny), które wykazują się odpowiednią dojrzałością
- w obszarze zachowania dyskrecji. Należy zadbać, aby niepełnoletni członkowie Służby
Liturgicznej nigdy nie pozostawali bez opieki duchownego.
STANDARD 6
EDUKACJA DZIECI ORAZ OSÓB BEZBRONNYCH W OCHRONIE SWOICH GRANIC
„Edukacja to szczepionka na przemoc” przekonywał Edward James Olmos. Zapobieganie sytuacjom
sprzyjającym wykorzystaniu odbywa się również poprzez kształtowanie świadomości dzieci. W parafii
istnieje możliwość zadbania o taką edukację. Szkolenia, np. w konwencji warsztatów będą prowadzić
osoby odpowiednio do tego przygotowane. Obejmować będą m.in. jak reagować poprzez asertywne
zachowanie oraz informowanie odpowiednich osób dorosłych w sytuacjach, w których są świadkami
lub doświadczają od dorosłych albo innych dzieci jakiejkolwiek krzywdy (fizycznej, seksualnej,
słownej, emocjonalnej itd.), takiej jak np.:
- pozostawianie dzieci bez opieki;
- okazywanie niechcianej czułości;
- próby nawiązywania kontaktu w miejscach odosobnionych;
- epatowanie nagością oraz zapraszanie, zwłaszcza indywidualnie, do miejsc takich jak np.
sauna;
- przekraczanie granic nienaruszalności cielesnej;
- zbyt intensywne dążenie do osobistego kontaktu;
- infantylne zachowania opiekunów;
- prowokacja i wciąganie w sytuacje dwuznaczne;
- prezentowanie nieodpowiednich i wulgarnych treści (zwłaszcza materiałów
o charakterze erotycznym, pornograficznym, obrazujących przemoc lub
w inny sposób przyczyniających się do dyskomfortu)
- nadmierne i indywidualne obdarowywanie prezentami i inne formy faworyzowania;
- brak empatii i wrażliwości na potrzeby dzieci;
- proponowanie, używanie alkoholu lub środków psychoaktywnych itp. lub bycie pod ich
wpływem.
STANDARD 7
SZKOLENIE I STAŁE WSPARCIE DLA OSÓB ZAJMUJĄCYCH SIĘ PROFILAKTYKĄ
- Wszyscy pracownicy i wolontariusze w parafii otrzymują potrzebną im wiedzę
o standardach przyjętych i obowiązujących w parafii – kodeksie zachowań, procedurach
związanych z interwencją i zgłoszeniem. Szkolenie może prowadzić osoba odpowiedzialna w
parafii za prewencję.
- Pracownicy i wolontariusze pełniący funkcje wychowawcze lub formacyjne dodatkowo
otrzymują potrzebną wiedzę dotyczącą:
- rodzajów przemocy (w tym przemocy rówieśniczej);
- rozpoznawania oznak przemocy (w tym wykorzystania seksualnego);
- strategii działania sprawców przemocy (w tym przemocy seksualnej);
- rozmowy z dzieckiem/nastolatkiem/osobą bezbronną na temat krzywdy;
- rozmowy z dorosłymi (gdy ktoś pracuje z grupą dorosłych) dotyczącą przemocy;
- zagrożeń i ochrony przed szkodliwymi treściami w Internecie;
- innych zaleceń obowiązujących w danej placówce/miejscu duszpasterskim.
- Każda osoba pracująca z dziećmi otrzyma zaświadczenie o udziale w szkoleniu.
- Każda osoba pracująca z dziećmi co dwa lata uczestniczy w jednodniowym szkoleniu z zakresu
prewencji. Treść tych szkoleń przygotowana jest przez osobę odpowiedzialną w diecezji za
prewencję.
- Szkolenia prowadzą odpowiednio przygotowane oraz kompetentne w dziedzinie ochrony
dzieci osoby, które są delegowane przez diecezję do pełnienia takich zadań.
- Osoby odpowiedzialne za prewencję w parafii poza wiedzą z pkt 1 i 2 powinny mieć także
wiedzę na temat:
- budowania systemu prewencji zgodnego z wymogami Kościoła i ustaw państwowych (obecnie
tzw. „Ustawa Kamilka” i Krajowy Plan Przeciwdziałania Przestępstwom Przeciwko Wolności
Seksualnej i Obyczajności na Szkodę Małoletnich na lata 2023-2026 oraz Wytyczne KEP,
dokument prewencji KEP)
- podstawowych procedur prawnych (kanonicznych i przewidzianych przez Kodeks karny);
- czynników ryzyka i czynników ochronnych;
- funkcjonowania w środowisku lokalnym placówek pomocowych i procedur ustalonych dla danej parafii.
- Za szkolenie tych osób odpowiada osoba odpowiedzialna za prewencję w danej diecezji.
- Osoby odpowiedzialne za prewencję w danej parafii uczestniczą w roku w spotkaniu odpowiedzialnych za prewencję w danej diecezji.
STANDARD 8
ZAPEWNIENIE JAKOŚCI I CIĄGŁOŚCII DZIAŁAŃ W ZAKRESIE PREWENCJI
- Dokument zawierający standardy ochrony dzieci i osób bezbronnych w parafii akutalizowany jest co dwa lata.
- Ewaluacja dokumentu dokonywana jest w danej placówce przez osobę odpowiedzialną za prewencję we współpracy z proboszczem i osobami wyznaczonymi przez proboszcza, a następnie konsultowana z osobami zaangażowanymi w duszpasterstwo parafialne. Następnie jest zatwierdzana przez osobę odpowiedzialną w diecezji za prewencję.
Osoby i miejsca, gdzie można uzyskać pomoc
W sytuacji gdy:
- doświadczasz przemocy ze strony osoby dorosłej lub innego dziecka w parafii lub poza nią
- jesteś świadkiem krzywdzenia innej osoby
- dzieje się coś niepokojącego
- przeżywasz trudne chwile, nie zostawaj z tym sam. Możesz znaleźć wsparcie. Są osoby, które będą umiały Ci pomóc
- osoby do, których zawsze możesz zwrócić się o pomoc:
- osoba zaufania: Bogusława Harden, adres mailowy: bharden@wp.pl
- proboszcz, katecheci
- pracownicy parafii
- animatorzy
- Możesz szukać wsparcia poza parafią:
800-12-12-12 – całodobowy Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka
116-111 – całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży prowadzony przez Fundację dajemy
Dzieciom Siłę
112 – numer alarmowy w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia
Lublin, 5 sierpnia 2024 r.
